as as bayrakları as! şifre sorununu çözdüm portekiz yazısına giriş

şifremi unutmuşum, sonunda çözdüm şifre sorununu. en son temmuzda yazmışım bloga, ondan sonra tam bir sessizlik çökmüş. ağustos ayı mı? valla hiç hatırlamıyorum, sanki o ay hiç yaşanmamış gibi. ne yaptığımı anlamak için diğer sosyal medya hesaplarımı karıştırmam lazım herhalde, yoksa kayıp bir ay olarak kalacak tarihte :)
ekimde ise portekiz’e uçtum, onu net hatırlıyorum, 9 hafta kaldım orada, evime döneli de 19 gün oldu. şimdi size o 9 haftayı anlatacağım biraz ama sakın teknik, didaktik bir gezi rehberi beklemeyin. yok öyle “aveiro’nun tarihi şu, kanal sistemi böyle” falan. biz daha çok yediklerimizle, içtiklerimizle, gezdiğimiz köşelerle meşgulüz.
bu sefer aveiro’nun tam merkezinde bir ev tuttuk. ev dediysem 1+0. güzin’e “bu tip evlerin adı ne oluyor?” diye sorduğumda “stüdyo daire” dedi. ama rahattı valla, üç günde bir temizliği yapılıyor,  çarşafı havlusu değiştiriliyordu. tek eksiği bir oda dahaydı tek odada yaşamak biraz zorluyor beni, tv ve büyük bir deri koltuk olmasına rağmen. bu arada hep kitchen tv izledim. yemek izleyip / dinleyerek dil öğrenmek güzel. tabii izlerken acıkıp mutfağa koşmak gibi eksileri de olmuyor değil. zaten kilo alıp döndüm ya, boşver hiç açmayayım o konuyu. 
bu evin en büyük artısı tren istasyonuna 5 dakika yürüme mesafesinde olmasıydı. hem de emlakçı 5 dakikası değil, gerçek 5 dakika! sayesinde uzak şehirlere günübirlik gidip, gece yarısı trenle dönebiliyorduk. geçen yaz ki evimiz köydeydi ya, son tren akşam 10 gibi kalkıyordu; o yüzden hep yakın yerlere gidiyorduk. bu sefer özgürüz diye lizbon, faro, guarda gibi daha büyük ve uzak şehirlere daldık.
lizbon’a ikinci gidişim oldu ama iyi ki olmuş; bu kez tren istasyonunu ve çevresini de gördüm. biraz dolaştık, bir şeyler yedik ama fiyatlar hoop diye ikiye katlanıyor orada, bunu çok net anladık. normalde portekiz’de istasyon barında şarap kadehi en fazla 1-1.5 euro’yken, lizbon’da 2.5 euro’ydu! yani başkent turistik diye epeyi pahalı, haberiniz olsun. o parayla marketten gayet güzel bir şişe şarap alıp keyif yaparsınız.
neyse, faro’ya gelelim; algarve’nin limanlı büyük şehri, denizin kokusu burnunuzda. biz de turistlerin değil, lokal halkın takıldığı bir lokantaya girdik; masalar dolu, gürültü hoş, fiyatlar makul. ben lombo dedim (domuz bonfile ızgara, algarve usulü sulu ve baharatlı), antonio ise pescoço de frango guisado istedi – yani tavuk boynu yahnisi; domates sosunda taşlıklarla birlikte yavaş yavaş pişmiş, yumuşacık ve aroması döktüren bir miúdos klasiği. üstüne kahveleri yuvarlayıp faroyu hızlıca gezdik. sonra dedelerin petiscosunu bulup brancoları yuvarlayıp trene yetiştik. 
****
yazı epeyi uzun oldu, siz okurken ben medya turu yapayım. sonra zulmira hanımın lokantasını, portekizde günlük yaşamı, iki yıldır değişmeyen menüleri anlatayım size. 
*** 
günaydın ahali 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

serin başkaldırı: yaz tatiline meydan okuyan yolculuk

  yaz tatili denince aklınıza ne geliyor? sıcaktan bunalmış kalabalıklar, üç yıldızlı/yıldızsız otellerde konforsuz geceler, sahilde bağıra çağıra koşuşturan çocuklar ve kumu üstünüze sıçratan tatilciler mi? valla, ben bu klişelerden sıkıldım! yirmili yaşlarımdan kırklı yaşlarıma kadar sahillerde geçirdiğim sayısız yaz tatilinden sonra, bir bayram tatilinde (emekli olmamıştım henüz) bodrum’un küçücük limanında, güneşin altında gümrük kuyruğunda terlerken kendime sordum: “neden bu eziyeti çekiyorum ki?” o an, yaz tatili anlayışımı tamamen değiştirdim. iklim krizinin kavurucu gerçekliği bir yana, artık sahillerin kaosu, kalabalığı ve sıcağı bana hitap etmiyor. zamanımı özgürce kullanabileceğim bir hayat kurdum; ekonomik altyapımı hazırladıktan sonra istediğim zaman, istediğim yere gidebilecek özgürlüğüm var. çok büyük bir servetim olmasa da, zamanım var ve bu bana yetiyor! artık yazları sıcak destinasyonlara veda ettim. bu yaz, serin bir coğrafyada, yağmurun hafif çiselediği sokaklar...
Devamı

ranchero; şehrin meksikalısı

Resim
  Merhaba sevgili lezzet tutkunları! Bugün size, yıllardır gönlümde taht kurmuş bir mekândan, Ranchero’nun Kanyon AVM’deki yeni şubesinden bahsetmek istiyorum. Ranchero’yu ilk Nişantaşı’ndan tanırım. Yıllar önce bir davette, kutu meyve suyuyla yapılmış bir içkiyi beğenmeyince, sağ olsunlar anında taze sıkılmış meyve sularıyla harika bir kokteyl hazırlamışlardı. O jestleri, o samimi tavırları hiç aklımdan çıkmadı. İşte o yüzden, Ranchero’nun Kanyon’da şube açtığını duyunca   gittim. Ve inanın, yine o aynı sıcaklık, aynı özenle karşılandım! Kanyon şubesi, tam bir Meksika esintisi. Aztek ve Maya kültürlerinden ilham alan dekor, renkli ve canlı atmosferiyle adeta Meksika sokaklarına ışınlıyor. Menü deseniz, her biri özenle hazırlanmış, taptaze lezzetlerle dolu. Bugün masamıza iki tabak konuk oldu ve her ikisi de çok lezzetliydi. Masamızda Neler Vardı? İki tabağı da menüdeki isimleriyle paylaşıyorum. Siyah tabak...
Devamı

Hem Damağınıza Hem Dimağınıza Hitap Eden Tavsiyeler

Resim
Bugün size harika tavsiyelerle dolu bir yazı hazırladım. İlk olarak, kuaför önerimle başlayalım: Biliyorsunuz, semtinizden çıkmadan iyi bir kuaför bulmak adeta bir lüks. Hele ki bu kuaförde yılların deneyimli ismi Meral Hanım varsa, değmeyin keyfime! Ben kuaför konusunda biraz titizim, hatta itiraf edeyim, epey şüpheciyim. Manikür-pedikür gibi işlemlerde o “zızzıt zızzıt” ses çıkaran makinelerin tırnaklarımın kenarlarını fazla kurcalamasından hoşlanmıyorum. Hem sağlık açısından da çok içime sinmiyor bu tarz işlemler. Bir de, genç ve yeni kuaförlerden biraz kaçarım. Neden mi? Çünkü saçlarım tam bir meydan okuma! Gür, kalın telli ve özellikle boya gibi işlemler için ehil eller şart. Yeni başlayan biri, inanın saçımı yıkarken bile zorlanır, o derece! Ben kuaförde beni tanıyan, ne istediğimi birkaç ziyaretten sonra öğrenen ve işine zaman ayıran birini arıyorum. İşte tam da bu yüzden Meral Hanım’la tanıştığımda “Tamam, bu iş oldu!” dedim. Taksim’deki harika kuaförüme gitmekten yorulunca sem...
Devamı