handanın kaleminden yeniden

  yaz tatili denince aklınıza ne geliyor? sıcaktan bunalmış kalabalıklar, üç yıldızlı/yıldızsız otellerde konforsuz geceler, sahilde bağıra çağıra koşuşturan çocuklar ve kumu üstünüze sıçratan tatilciler mi? valla, ben bu klişelerden sıkıldım! yirmili yaşlarımdan kırklı yaşlarıma kadar sahillerde geçirdiğim sayısız yaz tatilinden sonra, bir bayram tatilinde (emekli olmamıştım henüz) bodrum’un küçücük limanında, güneşin altında gümrük kuyruğunda terlerken kendime sordum: “neden bu eziyeti çekiyorum ki?” o an, yaz tatili anlayışımı tamamen değiştirdim. iklim krizinin kavurucu gerçekliği bir yana, artık sahillerin kaosu, kalabalığı ve sıcağı bana hitap etmiyor. zamanımı özgürce kullanabileceğim bir hayat kurdum; ekonomik altyapımı hazırladıktan sonra istediğim zaman, istediğim yere gidebilecek özgürlüğüm var. çok büyük bir servetim olmasa da, zamanım var ve bu bana yetiyor! artık yazları sıcak destinasyonlara veda ettim. bu yaz, serin bir coğrafyada, yağmurun hafif çiselediği sokaklar...

 valla ben evde kanepede sıcaktan bayılırken  letonya’ya sırf serin havası için gittim. evde sıcaktan bunaldığımda hep “soğuk bi ülke olsa da ferahlasam” derken norveçe falan baktım çok pahalı, ama bu küçük baltık ülkesi nispeten ucuzdu. aldım bileti düştüm yola! ama sadece havası değil, insanlarının yer yer kabalığa falan sert halleri de şaşırttı beni.  yani pazarı gezerken etlere bakıyorum mesela etiketten çözmeye çalışıyorum, tezgaha bakan yaşlı kadınların dil bilmesini geçtim bakışları sert:) almayıp geçince de kafalarını çeviriyorlar. yani letonlar bir portugal sıcaklığında değil canlarım:) ona göre gidip gitmemeye karar verin. ben bir daha gitmem mesela.  ama 20 gün serin serin köy köy kasaba kasaba ülkenin neredeyse yarısından fazlasını trenle gezdim; hadi gelin riga’dan cesis’e, sigulda’dan majori’ye, letonya’yı, bu serin macerayı birlikte turlayalım. riga : letonya’nın kalbi, baltic’in en canlı şehri. vecriga’da art nouveau binalar, dar sokaklar, renkli paza...