handanın kaleminden yeniden

      her zaman yemek içmek ve gezmek ile geçmiyor hayatımız tabii ki. antonio, kısaca a., dizinden ameliyat oldu. tabii bu süreç öncesi iki hafta raporluydu ve üç kez hastaneye gittik.  böyle dan diye girdim konuya ama kafamdan geçen cümleleri yazıya dökmezsem rahatlayamıyorum. sorun yok, ameliyat olduğunda yanındaydım. sonraki iki günde de ama sonra zaten planlı dönüşüm vardı, bünyesi bir ayı gibi sağlam olan a. yı bırakıp döndüm. daha ilk günden koltuk değneklerini kabul etmeyip yürümeye başlayan adama ayı lakabını ben daha önceden takmıştım zaten de ama tescilli ayı oldun deyip gülüyordum.  tabii hastane günlerinde portekizin özel hastanesini de görmüş oldum.  en başa sarayım, eve çıkarken bi'gün koca ayağını yarım basmış merdivene bi çık sesi duydu ah etti ama ilk sıcaklıkla çok durmadı üstünde. sonrası şiş bir diz ve ağrılı günler. hadi hastaneden randevu alındı ( şirketi özel bir hastane ile anlaşmalı) gittik. doktor bakar bakmaz menisküs demiş ama s...

    portekiz'de günlük yaşamın benim için önemli ve dikkat çeken yönlerinden biri, sosyal hayatın geniş kesimlere açık ve ulaşılabilir olması. burada aileler, farklı gelir gruplarından olsalar da, dışarıda vakit geçirmeyi, kahve içmeyi ya da basit ama leziz bir yemek yemeyi doğal bir rutin haline getirebiliyor.  bu, günlük harcamaların insanları zorlamamasından kaynaklanıyor; küçük keyifler bütçeyi sarsmıyor, dolayısıyla sosyal etkileşim daha sık ve daha doğal akıyor. örneğin aveiro, braga, figueira da foz, águeda ve gaia gibi şehirlerde sıradan bir kafede kahve fiyatları 80 centten başlıyor. en pahalı mekanlarda bile bir fincan kahve genellikle 5 euro'yu aşmıyor. istanbulla kıyaslandığında bu fark oldukça belirgin: benzer kalitede bir kahve burada  100-200 tl ve üzeri olabiliyor. bu fiyat farkı, günlük sosyal ritüelleri dönüştürüyor; portekizde kahve molası ya da dışarıda yemek, lüks değil, sıradan bir paylaşım alanı haline geliyor. bu şehirlerin bir diğer ortak öze...

şifremi unutmuşum, sonunda çözdüm şifre sorununu. en son temmuzda yazmışım bloga, ondan sonra tam bir sessizlik çökmüş. ağustos ayı mı? valla hiç hatırlamıyorum, sanki o ay hiç yaşanmamış gibi. ne yaptığımı anlamak için diğer sosyal medya hesaplarımı karıştırmam lazım herhalde, yoksa kayıp bir ay olarak kalacak tarihte :) ekimde ise portekiz’e uçtum, onu net hatırlıyorum, 9 hafta kaldım orada, evime döneli de 19 gün oldu. şimdi size o 9 haftayı anlatacağım biraz ama sakın teknik, didaktik bir gezi rehberi beklemeyin. yok öyle “aveiro’nun tarihi şu, kanal sistemi böyle” falan. biz daha çok yediklerimizle, içtiklerimizle, gezdiğimiz köşelerle meşgulüz. bu sefer aveiro’nun tam merkezinde bir ev tuttuk. ev dediysem 1+0. güzin’e “bu tip evlerin adı ne oluyor?” diye sorduğumda “stüdyo daire” dedi. ama rahattı valla, üç günde bir temizliği yapılıyor,  çarşafı havlusu değiştiriliyordu. tek eksiği bir oda dahaydı tek odada yaşamak biraz zorluyor beni, tv ve büyük bir deri koltuk olmasına ra...