kısa kısa portodan estambyla

İşte yine döndüm! Portekiz’den İstanbul’a uzanan bir yolculuğun ardından evimdeyim ve size kısa kısa hem Porto’dan hem de İstanbul’dan izlenimlerimi anlatmak istiyorum. Biraz lezzetli yemeklerden, biraz günlük hayattan, bir tutam film önerisinden ve tabii ki şehirlerin değişen hallerinden bahsedeceğim. Buyurun, başlıyoruz!

Portekiz'den yeni döndüm biliyorsunuz ve son hafta portoda kalırken şunu net bir şekilde fark ettim: Artık burada pek iyi yemek yok. Turistik bölgelerden uzak lokantalarda bile kalite gözle görülür şekilde düşmüş. Portekiz’de kaldığım süre boyunca köylerdeki lokantaları deneyimleme şansım oldu ve açıkçası, Porto’daki yerlerden katbekat iyiydiler. Turist sayısının artmasıyla birlikte kalitenin düşmesi gerçekten üzücü bir gerçek. Mesela Aveiro ve Agueda kasabalarında, hatta aralarındaki köylerde –örneğin Forteleza adlı köy lokantasında– harika yemekler yedim. Yemekler günlük hazırlanıyor, fiyatlar son derece makul, salatalar taptaze, tatlılar lezzetli. Servis abartılı ya da süslü değil, ama yediğin yemek o kadar güzel ki başka bir şeye ihtiyaç duymuyorsun. Porto ise adeta bir düşüşe geçmiş; üstelik bahsettiğim bu kasabalara kıyasla fiyatlar neredeyse iki katı!

***

Döndüğümde ise biraz sağlık problemleriyle uğraşmak zorunda kaldım a dostlar!. Yol yorgunluğu mu, uçak korkusu mu yoksa havanın değişimi mi bilmiyorum, ama kendimi bir süre evde dinlenirken buldum. Bu hafta fazla dışarı çıkmadım, daha çok kendime vakit ayırdım. Öğle uykularına uyudum, biraz kitap okudum ve tabii ki birkaç film izledim. Aslında bu sakin günler bana iyi geldi diyebilirim; bazen durup nefes almak gerektiğini hatırlatıyor hayat. Film izlemek de bu dinlenme sürecinin en keyifli kısımlarından biri oldu.

Son zamanlarda izlediğim en iyi film kesinlikle As Good As It Gets oldu. Bu film tam bir battaniye&kahve filmi; insanı hem gülümsetiyor hem de içini ısıtıyor. Replikler o kadar harika ki, bazılarını not alasım geldi! Jack Nicholson ve Helen Hunt arasındaki kimya müthiş. Hikaye, huysuz bir yazarın komşusu ve bir garsonla kurduğu beklenmedik bağı anlatıyor. Çok tekniğe girmeden söyleyeyim, film hem komik hem de dokunaklı; tam bugünün ruh haline uygun bir seçim. Eğer henüz izlemediyseniz, bir akşamınızı buna ayırmanızı tavsiye ederim. Filmden bir replik bırakayım buraya;

'' Sen hazır olmama yaşını geçtin, ben de görmezden gelme yaşını çoktan geçtim.''

ahahah süper değil mi? bunu A.ya söyleyeceğim.

Günlük hayata dönünce ise İstanbul’un hızına yetişmek her zamanki gibi zor. Şehir sürekli değişiyor; sokaklar, binalar, insanlar... Sanki her gün başka bir İstanbul’a uyanıyorum. Ama asıl şaşırtıcı olan şu: Şu sıralar İstanbul, Portekiz’den bile pahalı olmaya başladı! Porto’da turist artışı kaliteyi düşürdü dedim ya, burada da fiyatlar alıp başını gidiyor ama karşılığında ne aldığımız tartışılır. Yine de bu şehrin kaosu bile kendine has bir çekicilik taşıyor; sanırım İstanbul’u bu yüzden bırakamıyorum.

Bom Dia

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

serin başkaldırı: yaz tatiline meydan okuyan yolculuk

  yaz tatili denince aklınıza ne geliyor? sıcaktan bunalmış kalabalıklar, üç yıldızlı/yıldızsız otellerde konforsuz geceler, sahilde bağıra çağıra koşuşturan çocuklar ve kumu üstünüze sıçratan tatilciler mi? valla, ben bu klişelerden sıkıldım! yirmili yaşlarımdan kırklı yaşlarıma kadar sahillerde geçirdiğim sayısız yaz tatilinden sonra, bir bayram tatilinde (emekli olmamıştım henüz) bodrum’un küçücük limanında, güneşin altında gümrük kuyruğunda terlerken kendime sordum: “neden bu eziyeti çekiyorum ki?” o an, yaz tatili anlayışımı tamamen değiştirdim. iklim krizinin kavurucu gerçekliği bir yana, artık sahillerin kaosu, kalabalığı ve sıcağı bana hitap etmiyor. zamanımı özgürce kullanabileceğim bir hayat kurdum; ekonomik altyapımı hazırladıktan sonra istediğim zaman, istediğim yere gidebilecek özgürlüğüm var. çok büyük bir servetim olmasa da, zamanım var ve bu bana yetiyor! artık yazları sıcak destinasyonlara veda ettim. bu yaz, serin bir coğrafyada, yağmurun hafif çiselediği sokaklar...
Devamı

ranchero; şehrin meksikalısı

Resim
  Merhaba sevgili lezzet tutkunları! Bugün size, yıllardır gönlümde taht kurmuş bir mekândan, Ranchero’nun Kanyon AVM’deki yeni şubesinden bahsetmek istiyorum. Ranchero’yu ilk Nişantaşı’ndan tanırım. Yıllar önce bir davette, kutu meyve suyuyla yapılmış bir içkiyi beğenmeyince, sağ olsunlar anında taze sıkılmış meyve sularıyla harika bir kokteyl hazırlamışlardı. O jestleri, o samimi tavırları hiç aklımdan çıkmadı. İşte o yüzden, Ranchero’nun Kanyon’da şube açtığını duyunca   gittim. Ve inanın, yine o aynı sıcaklık, aynı özenle karşılandım! Kanyon şubesi, tam bir Meksika esintisi. Aztek ve Maya kültürlerinden ilham alan dekor, renkli ve canlı atmosferiyle adeta Meksika sokaklarına ışınlıyor. Menü deseniz, her biri özenle hazırlanmış, taptaze lezzetlerle dolu. Bugün masamıza iki tabak konuk oldu ve her ikisi de çok lezzetliydi. Masamızda Neler Vardı? İki tabağı da menüdeki isimleriyle paylaşıyorum. Siyah tabak...
Devamı

Hem Damağınıza Hem Dimağınıza Hitap Eden Tavsiyeler

Resim
Bugün size harika tavsiyelerle dolu bir yazı hazırladım. İlk olarak, kuaför önerimle başlayalım: Biliyorsunuz, semtinizden çıkmadan iyi bir kuaför bulmak adeta bir lüks. Hele ki bu kuaförde yılların deneyimli ismi Meral Hanım varsa, değmeyin keyfime! Ben kuaför konusunda biraz titizim, hatta itiraf edeyim, epey şüpheciyim. Manikür-pedikür gibi işlemlerde o “zızzıt zızzıt” ses çıkaran makinelerin tırnaklarımın kenarlarını fazla kurcalamasından hoşlanmıyorum. Hem sağlık açısından da çok içime sinmiyor bu tarz işlemler. Bir de, genç ve yeni kuaförlerden biraz kaçarım. Neden mi? Çünkü saçlarım tam bir meydan okuma! Gür, kalın telli ve özellikle boya gibi işlemler için ehil eller şart. Yeni başlayan biri, inanın saçımı yıkarken bile zorlanır, o derece! Ben kuaförde beni tanıyan, ne istediğimi birkaç ziyaretten sonra öğrenen ve işine zaman ayıran birini arıyorum. İşte tam da bu yüzden Meral Hanım’la tanıştığımda “Tamam, bu iş oldu!” dedim. Taksim’deki harika kuaförüme gitmekten yorulunca sem...
Devamı